Voor de donkere maanden heb ik even zin in wat vrolijkheid en zal voor deze log putten uit het vrolijke-aantekeningen-briefje. Zo af en toe reken ik een pillencheck tot m'n domein. Vooral als het om mensen gaat met veel pillen en mensen die het naar eígen zeggen en naar mijn bevinding zeer goed doen, mensen waarbij de controles subliem zijn. Eén mijnheer wist de pillen uit zijn hoofd te noemen dus het dossier hoefde ik niet te raadplegen. Komen ze: Glimelepiride, assetolesal, metamorfine en van die metropillen en die pillen voor de chloresterol. Je snapt dat ik even m'n neus moest snuiten bij het fontein dus in ieder geval uit zijn gezichtsveld moest verdwijnen! Heerlijk. Sindsdien waart het blozende olijke gezicht van desbetreffende patient door mijn hoofd zowel praktijk en privé als iets niet helemaal loopt: Don't worry, metamorfine, be happy. Ik heb vooral niets gewijzigd.
Kennen jullie die van de praktijkondersteuner al? Vroeger heetten wij po's en waren wij de po. Ook ooit gehoord: ,,oh, praktijkondersteuner? Ja ik snap het al, dat is van oren uitspuiten enzo''.
Zelf meegemaakt: ,,ik ben de ondersteuner van mijn man, vooral op het gebied van chronische zaken en dingen die meer tijd en uitleg behoeven waar de dokters niet zoveel tijd voor hebben''. ,,Oh fijn, nou bedankt hoor dokter, dag dokter''!
Persoonlijk heb ik toch enige moeite gehad met het vragen naar sexuele disfuncties, vraag je het een keer en krijg je als antwoord: ,,Geen last van, u wel dan''? (Duurt toch even voordat ik me er weer aan waag, ondertussen zoekend naar de goede manier en misschien de juiste patient...)
Komen we nu bij mijn kleindochter. Oma gaat altijd op woensdag werken en oma dacht dat het goed zou zijn om haar eens mee te nemen. Weet ze ook waar oma mee bezig is. Ze wist al wel: tijk, werruke, kudriew, (praktijk, werken, Kerkdriel) bij opa. Zo gezegd zo gedaan. In het campingbed bij oma in de spreekkamer. Oma werd een monster, patienten werden errug en ziejug en hoeffe nie huile. Al dat bloed uit die vingerprikken. Voortaan gaat oma naar de tijk werruke in Kudriew bij opa en bloed make. Heejeboel bloed make!
Ook pas meegemaakt tijdens een intercollegiaal gesprek over gedragsverandering en de dringende noodzaak daartoe in sommige gevallen. De één: ,, ik wil preken, ik zou wel willen PREKEN!''. De ander: ,, ik niet, ik wil huilen''. Hier slaan we de roos van Leary op na want volgens mij zijn de achterliggende gevoelens dezelfde.
Zie ook:
